LBC: Zal niemand zich herinneren, net als die ene zomerhit die er nooit was.

Hoewel het best veelbelovend begint. De band, met Charlie Weaver
Topher Richwhite en Loz Curran, bestaat al drie jaar als het in 2011 een vliegende start maakt door te tekenen bij Gary Barlow’s Future Records. De groep wordt als een van de uithangborden van Gary’s stal gehypet en het gaat met de fanbase  helemaal goed komen. Dat vindt de band zelf ook en alle elementen voor een succes zijn aanwezig.

Alle wordt gegooid op het zonnige ‘Light me up’ waar de muzikale richting van de band, dance-rock en commerciële pop,  duidelijk te horen is. Alleen in Nederland wil niemand het horen en de plaat gaat ons geruisloos voorbij. Er komt zelfs een gelijknamig debuutalbum, wordt best goed ontvangen, maar het succes blijft nog steeds uit. Wellicht ligt heeft het aan de bandnaam gelegen dat steeds meer wordt afgekort naar het wat stoerder LBC.

Zeker weten doen we het niet, net als wie als eerste de stekker eruit trekt, in hetzelfde 2012 al.  Was het Gary namens de platenmaatschappij  vanwege het gebrek aan succes, of is het de band zelf door al die nieuwe mogelijkheden binnen de muziekwereld? Geen idee, maar  LBC zal niemand zich herinneren, net als die zomerhit van de groep die er nooit was.

Videowerk: Balans tussen Van Halen’s “Don’t tell me what love can do’ en Falling Down

Zo nu en dan het verhaal achter een van mijn gemaakte video’s. Deze keer ga ik in op een van de populairsten,  ‘Falling Down in 5 minuten’.  Sinds dat het verschillende perioden op YouTube en Vimeo staat, wordt de video veel bekeken en gewaardeerd.

Struisvogelpolitiek

Over Falling Down heb ik het wel eens gehad op deze site. Persoonlijk vind ik dat een van de beste films ooit. Dat is mede gestoeld op het feit dat de film een voorspellend karakter heeft over de maatschappelijke problemen waar we nu mee hebben te kampen. Aan de andere kant benoemt het al in 1993 bestaande issues waar na meer dan twintig jaar struisvogelpolitiek nog steeds niets aan gedaan is.

Twee tegenpolen met overeenkomsten

Maar de film is vooral een perfect voorbeeld van twee hele verschillende personen, een politie-inspecteur Prendergast (Robert Duval) en de doorgedraaide gescheiden vader D-Fens aka William Foster (Michael Douglas),  die op een bloedhete zomermiddag elkaars pad kruizen met alle gevolgen van dien. Heel cru is dat de twee tegenpolen een hele grote overeenkomst hebben: het gemis van hun dochtertje om twee uiteenlopende redenen.

Trailer is prut

De film is niet bepaald een popcornfilm, maar ik vond altijd wel dat dit zo in de trailer werd voorgesteld. De trailer doet de film lijken op een actiekomedie. Ondanks dat er veel humor in zit, zijn het de vele lagen, de uitgediepte karakters en de vele parallellen met elkaars levenspaden die de film Oscar materiaal maken. Was het helaas niet, trouwens. Het is daarmee een van de meest onderschatte films uit de 90’s.

Van Halen ’s ‘Don’t tell me what love can do’

Goed, die trailer dus. Op basis hiervan ben ik gaan proberen om de film gaan samenvatten door de belangrijkste scenes achter elkaar en in volgorde te zetten. Op het moment dat ik een cd’tje op heb staan van een van mijn favoriete bands, Van Halen, komt het idee samen. Het nummer ‘Don’t tell me what love can do’ van de cd ‘Balance’ past tekstueel zo bij de film dat ik de scenes automatisch voor me zie.

Het nummer zelf gaat oorspronkelijk over Kurt Cobain en het feit dat mensen in de problemen, door hun omgeving gered kunnen worden.  Dat is exact een van de kernpunten die ook bij D-Fens om de hoek komen kijken. Met alleen zijn moeder om zich heen, creëert hij voor haar een dubbelleven terwijl het mentaal steeds slechter met hem gaat. Don’t tell me what love can do’ geeft meteen ook sterk aan waarom een man uiteindelijk helemaal kan doordraaien.

Making the video

De plaat zet ik in een tijdlijn en vervolgens plaats ik als puzzelstukjes zin voor zin de juiste beelden erbij.  Belangrijk is dat de film wel in volgorde komt te staan, zodat de film een samenvatting heeft. Opmerkelijk is dat dit  geen probleem lijkt op te leveren, dat de plaat voor de film gemaakt lijkt. Het is ‘Balance’,  een een-tweetje tussen muziek en beeld. Persoonlijk zie ik het nog steeds als een van mijn beste werken, misschien wel het beste werk.  Oordeel zelf.

Niet zo’n gewone woensdag: A Wednesday

‘A Wednesday’ wordt gezien als een van beste Bollywood films ooit. Het plot is simpel: een terrorist plaats naar eigen zeggen vijf bommen op strategische plekken in Mumbai en laat ze af gaan als er niet vier terroristen worden vrijgelaten. Het script van Neeraj Pandey lijkt zelfs wat te hebben geshopt bij eerdere Amerikaanse blockbusters. Maar niets is wat het lijkt.

10 minuten regel overschreden

Dat is ook al vanaf het begin met de film zelf. Via een u-bocht en een zijweg  kom ik op deze film, als ik over YouTube zwerf.  Als er wel erg veel positieve reacties zijn, doe ik nog even de IMDB-check.  Met een enorme waardering van 8.3, geef ik het een kans. Er moet iets bijzonders zijn aan de film.

Met dat in mijn achterhoofd,  is dat meteen de reden dat de film de 10-minuten regel overschrijdt. Normaal geef ik een film tien minuten en als ik er dan niet in zit, ga ik wat anders doen. So, it better be good. De film is minutenlang meer clownesk, iets dat vaak in deze films zit, en al dik over die tien minuten, gaat de muis al richting het kruisje rechtsboven.

Showtime

Maar plots grijpt de film je. In deze clowneske aanloop met veel tweedimensionale karakters,  beweegt al die tijd een onbekende man moeiteloos door de scenes heen. Als hij tussen de perikelen door zijn bestemming bereikt, een dak van een groot flatbouw, verandert de (film)sfeer volkomen. Showtime. Met een twist die je wel/niet snel ziet aankomen eindigt de film met een krachtige boodschap.

Kort maar krachtig

Wat is die boodschap dan? Zonder het einde te verraden, komt het er op neer dat als je bang wordt gemaakt door het opkomend terrorisme, je zwijgt na weer een aanslag,  de tent kan sluiten. Een handjevol terroristen tegen miljoenen goedwillende burgers. Wat klopt hier niet aan?  Dat we het bijna gewoon gaan vinden, maar ondertussen  ontwijken we plekken, beveiligen we ons steeds meer en dat is precies waar terroristen het willen hebben. Een kleine minderheid gijzelt een enorme meerderheid.

Amerikaanse versie te gewoon.

De film kent een Amerikaanse remake, met Ben Kingsley in de hoofdrol. Ondanks de inbreng van ‘King Ben’ heeft deze versie  nooit het succes gehaald van zijn voorganger. Wellicht door een paar kleine fouten.  En als we toch aan het vergelijken zijn, de titel.  ‘A Wednesday’ beschrijft de visies van de verschillende partijen van verschillende hoeken op een dag dat niet bestaat. Daarentegen is  ‘A common man’  als filmtitel letterlijk te gewoontjes en maakt de film minder verrassend.

Ook letterlijk.  Klinkt allemaal cryptisch, maar of je nou de Indiase of de Amerikaanse film ooit gaat zien, daarna snap je vast wat ik bedoel.